AD Columns » 2 cheeseburgers & een blowjob

Lieve Hugo,

Zo af en toe word ik gek van de gezondheidswinkels bij mij in de buurt. Amsterdam zit er vol mee, maar bij mij is de dichtheid wel erg hoog. Alles is puur, ecologisch, net van het land, van eerlijke beesten, aangelengd met siroop uit de Himalaya,  bestrooid met chiazaad en gojibessen. Oh, en gekneed en geperst door kansarme boeren uit Peru die nu wél een goed leven hebben.

Op zich vind ik het allemaal nobel, maar het type mens dat deze winkels aantrekt is niet bepaald sympathiek. ‘Tarwegras- stelletjes’ zijn over het algemeen arrogant. En – omdat ze de suikers van het menu geschrapt hebben – vaak een beetje humeurig.

Laatst hoorde ik in de CoffeeCompany een moeder tegen haar zevenjarige dochter zeggen: “Vlinder, wil je ook worteltaart?”

Ik ben weggevlucht, Hugo, en heb mijn koffie (van €3,70) laten staan. Dit kon ik mentaal niet aan.

Gelukkig zitten er naast alle hippe, verantwoorde cafés in mijn omgeving ook een aantal obscure Chinese restaurants waar ik zo nu en dan uit balorigheid naar binnen stap. Zo heb je eethuis ‘De Maan’, waar sinds de jaren ’80 niets meer aan gedaan is. De gordijnen zijn sinds die tijd misschien twee keer gewassen. De menukaart achter stoffig glas vanaf buiten nauwelijks te lezen.

Als ik echt genoeg heb van alle gezondheidsfreaks, maak ik een ritje met de auto naar de Mac Donalds. Ik had een tijdje de gewoonte om elke maandag met een vriendin door de Mac Drive te rijden. Als we bij de intercom stonden en een vriendelijke vrouwenstem naar onze bestelling vroeg, antwoordden we steevast: “Twee cheeseburgers en een blowjob.”

“….”

“Kunt u dat nog één keer herhalen?”

“Twee cheeseburgers en een koffie.”

“Dank voor uw bestelling.”

Waarom weet ik niet, maar op de één of andere manier geniet ik er intens van om mijn eten door een autoraampje aangereikt te krijgen. Het heeft iets gezelligs en je waant je in Amerika.

We hoeven hier in Nederland trouwens niet nog meer te veramerikaniseren. Zo trek ik het bijvoorbeeld slecht dat je bij de Starbucks op het Centraal Station je naam moet geven zodat ze je kunnen omroepen als je bakkie klaar is. Belachelijk, wat een onzin. Ik zeg dan trouwens altijd ‘Erwin’, wat ik vervolgens drie keer moet herhalen.

Lfs, Iris