Iris Koppe

auteur/journalist/schrijfcoach

iris.koppe@gmail.com
twitter

AD Columns » Alleen maar nette mensen

Lieve Hugo,

 Ik heb gister ontzettend genoten van de film Alleen maar nette mensen. Maar laten we eerlijk zijn, het is natuurlijk wel een belediging voor Amsterdam Oud-Zuid. Hoe stereotype kan een stadsdeel worden weggezet? Zoals je weet ben ik ook voor een deel opgegroeid in Oud-Zuid en zat ik daar op een blank gymnasium, maar het is echt niet zo dat wij op een verjaardagsfeestje met opgeheven kin tegen het bezoek zeggen: ,,De haringbonbon, daar mag iedereen er één van pakken.” Of de hele dag door aan tafel met de krant hangen, in discussie over het Israel-Palestinaconflict. We schenken elkaar ook niet de hele dag grote glazen Chablis in en we lopen al helemaal niet continu te winkelen in de PC Hooftstraat.

Maar, dat moet ik erbij zeggen, het is allemaal wel erg herkenbaar. Ik zat met gekromde tenen van schaamte in de bioscoop.

Was er al een ‘actiegroep Oud-Zuid’ tegen de film of zal ik die zelf beginnen? Robert Vuijsje was toch ook laatst bedreigd? Het zou me niks verbazen als die bedreigingen uit het chique stadsdeel kwamen. Het is ook gênant, als je zo genadeloos wordt neergezet.

Heb je de film toevallig gezien, Hugo? En heb je in Rotterdam ook iets als ‘Oud-Zuid’?

De commotie van sommige donkere vrouwen snap ik trouwens volkomen. Goed dat de discussie over multiculturele (dat ik dit woord uit m’n pen krijg) vooroordelen weer wordt aangewakkerd. Maar, los daarvan, zonder gevoel voor humor kan je beter niet naar deze film gaan.

De roman las ik in de zomer van 2009 als een hamburger bij de Mac. Snel, beschaamd en met een niet al te prettige nasmaak. Moest dit nou? Maar met terugwerkende kracht ga ik het boek steeds beter vinden. Daar viel me vooral de eenzaamheid van het hoofdpersonage op: ontheemd in Oud-Zuid, door niemand begrepen. De film is veel grappiger en bij vlagen hilarisch, maar daardoor wordt de eenzaamheid en de ontheemding van de hoofdpersoon uitvergroot. Met als gevolg dat de boodschap van het boek sterker wordt.

Op het eind van de film komt Robert Vuijsje zelf ook nog even voorbij. De schrijver stapt uit een auto en trapt zijn eigen hoofdpersoon in elkaar. Heerlijk zeg, wat een zelfspot.

 Liefs, Iris