AD Columns » Beatrix

Lieve Hugo,

Het laatste jaar zag ik Beatrix al niet meer als koningin. Ze was meer een bezorgde moeder. Na de troonswisseling dacht ik vooral: nu kan ze eindelijk alleen maar moeder zijn. En hoeft ze niet meer voortdurend overal stralend te komen opdraven. Ik vind het ongelooflijk hoe ze – in het jaar nadat haar zoon in coma raakte – nog zo krachtig en positief bleef.

Het was het eerste dat door mijn hoofd schoot toen het nieuws over de abdicatie naar buiten kwam. Ze wil natuurlijk meer bij Friso zijn. Zou ze tijdens haar aftreden erg aan hem gedacht hebben? Zou ze het van binnen niet heel moeilijk hebben gevonden dat het hele land feest vierde en hij er niet bij was?

Zo uitbundig heb ik trouwens geen feest gevierd, hoor. Het was bovendien geen weer voor de tietendoos. Daar heb ik echt een dikke plus twintig graden voor nodig, anders verdwijnen mijn borsten helemaal. En je wilt je klanten geen kat in de zak verkopen. Ook mijn slangenmensact kon ik niet doen. Blessure aan mijn schouder. Zul je net zien. Ben nu natuurlijk wel honderden euro’s misgelopen.

In plaats van geld te verdienen heb ik eigenlijk alleen maar geld uitgegeven. Dat wordt dus niet op vakantie deze zomer. Misschien was het niet slim om in de Amsterdamse Watergraafsmeer te gaan rondlopen. Ik weet natuurlijk dat dit een vrij sjiek stadsdeel is, maar dat de prijzen voor een aangebrande pannenkoek zo hoog zouden liggen, had ik niet verwacht. Voor oude happy-meal-speeltjes betaal je hier zo’n twee euro vijftig, terwijl je daar in het centrum maar een euro voor hoeft neer te tellen. Ook gezien: een Suske & Wiske met beschimmelde kaft voor drie euro. Dat gaat toch veel te ver! In wat voor wereld leven we!

Enig voordeel was eigenlijk dat ik merkte dat de kinderen in de Watergraafsmeer veel meer muzikaal talent hebben dan die in het Vondelpark. De violen en blokfluiten klonken hier redelijk zuiver. En ik heb geen bloedig conflict gekregen met de buurman over de grenzen van zijn kleedje. Hoe was het in Rotterdam?

Ik heb de afgelopen dagen erg aan je moeten denken, Hugo. Hoe is het nu met je nichtje dat zaterdagavond op de fiets werd aangereden? Ben je vaak bij haar geweest?

Lfs, Iris