Iris Koppe

auteur/journalist/schrijfcoach

iris.koppe@gmail.com
twitter

AD Columns » De Greppel

Lieve Hugo,

Ga jij nog weg in de herfstvakantie? Ik blijf lekker thuis, want ik ben nog steeds aan het bijkomen van een kleine week Frankrijk in augustus. Mijn voornemen was toen om eens niet naar een gribusland te gaan – noem een Oekraïne, noem een Kirgizië – maar naar een rustig, normaal vakantieoord. Door vrienden was ik uitgenodigd om langs te komen in de buurt van Bordeaux en daags van te voren boekte ik een treinticket.

Het bleek een lange rit met allerlei onmogelijke overstaps. De meeste tijd bracht ik door in de restauratiewagon, waar ik een knappe ober ontmoette. Bij aankomst in Bordeaux gingen we direct uit eten. Prima, altijd leuk, zo’n avondje met Frans treinpersoneel. Maar het werd vreselijk laat en door de hitte deed ik de hele nacht geen oog dicht in het bloedhete, piepkleine hotel zonder airco.

De volgende ochtend begon ik aan de drie uur durende rit naar m’n vrienden. Halverwege, in een verlate zonnebloemveld, kreeg ik het vermoeden dat ik de verkeerde kant op reed. Ik besloot de huurauto te draaien, maar had niet gezien dat daar net een stukje nieuw geasfalteerde weg was gestort. De auto gleed naar achter en zat muurvast in een greppel.

In paniek klopte ik aan bij een boerderij iets verderop en van een stokoud vrouwtje mocht ik binnen op hulp wachten. Het rook er naar gekookte groenten en in de keuken zat een bejaarde man met een infuus aan z’n arm. Toen ik iemand van de wegenwacht aan de telefoon kreeg die zei dat er voor vanavond geen hulp kon komen, barstte ik in snikken uit. Dat werd nog erger toen het vrouwtje haar hand op m’n rug legde en me een verschrompelde nectarine aanbood.

Na een uur, waarin ik me vast had neergelegd bij het feit dat ik m’n vakantie bij dit onverstaanbare Franse echtpaar zou moeten doorbrengen, kwam er opeens een tractor het terrein oprijden.

Je begrijpt het al, Hugo, deze boer heeft me met planken uit de greppel getrokken. Godzijdank. Enfin, toen was er nog tweeënhalve dag over om te zonnen aan het zwembad, voor ik weer aan de terugtocht begon.

Anderen hebben voor hun vakantie vier weken voor nodig. Ik vier dagen. Efficiënt leven, heet dat. Maar goed, echt ontspannen kom je nooit terug.

 Liefs, Iris