AD Columns » De plank misslaan

Lieve Hugo,

Ik begrijp het, ik moet assertiever zijn. Meestal ben ik dat wel, maar er is nog iets anders waar ik aan moet werken. Ik ben soms een beetje naïef. Dan reageer ik vanuit een kinderlijk enthousiasme dat dan compleet ongepast is. Of ik denk, zo’n inval-Chinees zal het wel weten en lig vervolgens te verpieteren in een achteraf kamertje op een plank met een witte handdoek.

Nog een voorbeeld. Een tijdje geleden werd ik door een vriend uitgenodigd om wat te gaan eten. Of het een romantische date moest worden, wist ik niet. Ik denk daar van tevoren nooit over na, zoiets zie ik ter plekke wel.

Het restaurant bleek behoorlijk sjiek. De vriend gleed met z’n vinger over de verschillende soorten wijn op de kaart. Wilde ik Chardonnay of liever iets uit Chili? Er hing een zeker spanning en ik rook aan de overmatige aftershave lucht dat de vriend misschien wel plannen had.

Op de achterkant van de kaart zag ik opeens dat ze aardbeienmilkshakes hadden. Wild enthousiast – die had ik zeker al tien jaar niet meer gedronken! – schoot ik een ober aan om er eentje te bestellen. De vriend, die een beetje verbouwereerd zat te kijken, vroeg om een dure witte wijn en ging vervolgens een voorgerecht uitzoeken. “Jij eet toch ook wel een hapje mee?” vroeg hij. “Tuurlijk,” antwoordde ik en bestelde nog zo’n aardbeienmilkshake.

Er kwam een carpaccioschotel en daarna nog een heilbot met gebakken aardappels. Op zich erg lekker, als je in ieder geval niet daarvoor twee milkshakes hebt gedronken. Van de carpaccioschotel nam ik drie happen, van het hoofdgerecht kon ik niets meer naar binnen krijgen. “Niet echt gezellig dit,” zei de vriend als understatement. Het was een beetje pijnlijk, maar ik zat stampvol. De spanning was weg. We hebben de rest van de avond maar een beetje uitgezeten.

Dit heet dus de plank goed misslaan. Waar komt dat door? De dag erna werd deze vraag natuurlijk uitgebreid besproken met vriendinnen. Is het een gebrek aan opvoeding? Of heeft dat gewoon te maken met een beetje dommigheid? Op je zevenentwintigste zou je in principe moeten kunnen aanvoelen dat dit niet handig is. Herken je dit, Hugo? Gebeuren dit soort dingen jou nog wel eens op je vijftigste?

Liefs, Iris