Iris Koppe

auteur/journalist/schrijfcoach

iris.koppe@gmail.com
twitter

AD Columns » Een blik Jodenkoeken

Lieve Hugo,

Afgelopen week las ik Een blik Jodenkoeken van Jessica Meijer, een autobiografisch boek over de eetziekte boulimia en het verlies van een ouder. Een beroemde ouder welteverstaan, want de vader van Jessica was Ischa Meijer. Hij stierf toen ze tien jaar oud was.

Nooit eerder las ik iets dat zo dichtbij kwam. Jessica en ik zaten in dezelfde klas op de Middelbare School en zijn al zo’n tien jaar vriendinnen. Toch wist ik al die jaren niks van haar eetstoornis en het boek viel dan ook rauw op m’n dak. Gebeurtenissen waar ik bij betrokken was geweest of over gehoord had passeerden opnieuw de revue, maar nu vanuit een ander perspectief.

Eerst werd ik overspoeld door medelijden. Wat moet zij ongelukkig zijn geweest. Vervolgens werd ik boos. Wat voor vriendinnen waren wij eigenlijk als ik al die tijd niet wist dat zij continu lag te kotsen?  Tenslotte overviel me een groot schuldgevoel. Als ik nu maar beter had opgelet en meer had doorgevraagd, dan had ik haar misschien kunnen helpen.

Een paar keer legde ik het boek verontwaardigd weg op de momenten dat Jessica het over het Vossius Gymnasium had. Ze schreef dat ze er geen fijne tijd heeft gehad en destijds erg slecht in haar vel zat. Het kwam totaal niet overeen met mijn beeld van onze schoolperiode, die me bijstaat als één van de meest onbezorgde van m’n leven. En daar was Jessica onderdeel van. Ze was mooi, opgelaten en altijd in voor avontuur. Ons eindexamenjaar was één groot feest. Ik kon het bijna niet aan dat zij niet dezelfde herinnering koesterde als ik.

Maar na een paar dagen bezonk het boek een beetje. Ik snapte hoe immens groot haar verdriet moet zijn geweest. Een vader verliezen is natuurlijk erg, maar een bekende vader verliezen – waar meteen heel Nederland mee aan de haal gaat – is nog erger. Ze kon dat verdriet zelf al niet begrijpen, laat staan dat ze erover kon praten.

Het helpt misschien dat de autobiografie stilistisch gezien droog is. Jessica schrijft strak en consequent in hetzelfde tempo. Alsof het verhaal altijd al vast lag; er is geen ruimte voor andere wendingen of interpretaties. Het is gegaan zoals het gegaan is: het kon niet anders. En dat is ergens ook wel weer een opluchting.

Lfs, Iris