AD Columns » Fantast

Lieve Hugo,

ik kan niet tegen mensen die zeggen dat ze voor het mooist voetballende land zijn. Op een EK of WK dien je gewoon voor Nederland te zijn, ook jij. Ik zie het inderdaad als verraad dat jij soms Duitsland aanmoedigt. Het is eigenlijk net alsof je een vrouw bemint totdat ze hangtieten krijgt. Op zo’n moment stap je over op een ander, jonger, beter exemplaar.

Voetbal is net als trouwen. Je geeft je hart aan iemand en blijft diegene trouw, ondanks eventuele tekortkomingen of tegenslagen die zich in de toekomst gaan voordoen. Als je gaat lopen juichen voor Duitsland vind ik dat je beter naar Berlijn kunt verhuizen. Ik zie het bij meer Nederlanders hoor. Trots zijn als het goed gaat en bij tegenwind is de vaderlandsliefde alweer vervlogen.

Ik vind trouwens dat je Ramsey Nasr wel heel erg hard aanpakte. Jaloezie misschien? Dat snap ik hoor, daar is niks mis mee. Het is een hele menselijke eigenschap. En ik kan me voorstellen dat een alfamannetje zoals jij vaker botst met iemand die in de spotlights staat. Typisch ook dat jij op mijn verjaardag met geen enkele man hebt gepraat.

Maar goed, ik vond Nasr niet overdreven elitair. Het had van mij wel wat meer gemogen. Waar is de tijd dat elitair nog gewoon lekker elitair was? Nu moet alles een volks tintje hebben. Vermoeiend. Ik verlang vaak terug naar de tijd dat een gedicht nog volkomen onbegrijpelijk was. Dat kunst en cultuur mysterieuze zaken waren en nog niet in hapklare brokken werden voorgeschoteld. Dat opera’s en toneelstukken niet in samenwerking werden gemaakt met hangjongeren of doorgeslagen moslimjeugd. Kortom, de tijd waarin de linkse hobby’s ongegeneerd bloeiden. Nu ze langzaam aan het verdwijnen zijn, begin ik ze te missen. Want wat is ervoor in de plaats gekomen? Kunst die niks meer aan de verbeelding overlaat. Het valt onder het kopje: ‘de debilisering van de maatschappij’. Wie zei dat ook alweer? Alles wordt maar naar het midden getrokken en zo wordt de burger steeds grijzer. Jij zegt het zelf ook: “Hopelijk doet Anne Vegter wel normaal.” Het is een kwalijke zaak. Want waar moet de hedendaagse fantast, zoals ik, nog heen met zijn fantasie?

Iris