AD Columns » Het drama van de vrouw

Lieve Hugo,

Ik vind het vreselijk om te moeten bekennen, maar ik ken ook geen vrouwen die zo kleurrijk zijn als Van Dis, Van Rossem, Fortuyn, Van Gogh, Wolkers, Reve of Büch.

Er zijn overigens wel vrouwen die kleurrijk kunnen vertellen. Hoewel de meeste vrouwen multitaskers zijn, gaan hun passies vaak maar over één ding. Reizen, koken, dans of literatuur. Niet zoals dat bij Büch het geval was over een breed scala aan onderwerpen: van Goethe tot eilanden en uitgestorven vogels.

Bij vrouwen wordt de passie ook altijd direct weggemoffeld met een schuldgevoel en een verontschuldiging. “Sorry hoor, dat ik nu alweer zo lang aan het woord ben.”

Verder is het grote talent van vrouwen dat ze vooral heel gepassioneerd over hun man kunnen praten. “Hij is zo’n geweldige voetballer en ook nog een mooi mens.” Jaja, prachtig allemaal, maar wat vind je zelf eigenlijk leuk? Het is het grote drama van de vrouw: altijd aanpassen en altijd iedereen willen pleasen.

Ik zeg niet dat dit de schuld van de man is, hoor! Nee, wij vrouwen doen dat zelf en we zouden er eens mee op moeten houden.

Weet je wie trouwens wel een kleurrijke vrouw is? Tanja Nijmeijer. Jammer dat ze waarschijnlijk nooit meer terug komt naar Nederland, maar van die schaamteloze geestdrift en hartstocht zouden andere Nederlandse vrouwen best iets kunnen leren. Begrijp me niet verkeerd hoor, ik keur haar FARC-avonturen absoluut niet goed. Maar het zou zo heerlijk zijn als iemand zoals zij met witte handschoentjes en bijzondere slangeneieren uit de jungle aanschuift bij Pauw&Witteman. Een gemiste kans dat we haar met al die onbeheersbare passie niet voor een andere zaak hebben kunnen inzetten. Daar zit ze dan in die onoverzichtelijke Colombiaanse boerenstrijd.

Moet je voorstellen, Hugo, dat Tanja bij de CPNB was ingezet om het Nederlandse boek te promoten. Of als fanatiek Rayon-hoofd aan de slag was gegaan. Ja, met Tanja was die Elfstedentocht vast wel doorgaan! Die kan risico’s natuurlijk veel beter inschatten dan één of andere zelfingenomen Fries. Zij had de tocht er zeker doorheen gedrukt.

Ik heb trouwens laatst zo heerlijk geschaatst op een ijsbaan in Amsterdam-Oost. Voor mij, in het ochtendzonnetje, reed een schoolklas meisjes met hoofddoeken. Het was prachtig gezicht. En van dat geluid van krassende ijzers werd ik helemaal gelukkig.

Liefs, Iris