AD Columns » Het Sinterklaas-trauma

Lieve Hugo,

Rond vijf december word ik altijd overspoeld met gevoelens van grote vreugde en diepe verontwaardiging. Het blijft toch een feest waar ik voorgoed m’n vertrouwen in het leven kwijtraakte.

Ik was zeven, en de enige van de klas die nog met volle overtuiging in de goedheiligman geloofde. Zelfs zo erg dat ik er om werd uitgelachen. Ik werd zo gek van mijn klasgenoten dat ik zei dat m’n vader morgen mee naar school zou komen om uit te leggen dat de Sint wel degelijk bestond. M’n vader zou alle kinderen overtuigen en vervolgens zou de rust terugkeren.

In de pauze vroeg ik aan de juf of het goed was als mijn vader morgen iets kon komen uit leggen. Ze knikte.

Thuis gekomen bij m’n vader vertelde ik hem over het plan. “Iris,” zei hij, “we moeten even praten.” Hij gebaarde dat ik aan de keukentafel moest komen zitten. Opeens was het alsof alle ramen in huis waren open gezet, ik kreeg het koud.

In een paar minuten maakte hij korte metten met mijn rotsvaste geloof in de Sint. Eerst dacht ik nog iets van: “Papa is nu zelf een beetje in de war. Misschien draait hij wel weer bij.” Maar toen de boodschap langzaam indaalde begon ik hartverscheurend te huilen. Daarna werd ik woedend. ‘Kom maar,’ dacht ik, ‘wat is er allemaal nog meer niet waar? Hè? Nou? Ik ben zeker ook niet op vijftien januari geboren? En ik ben vast ook geen zeven? En jij bent vast ook niet mijn echte vader?’

Als laatste wanhoopspoging begon ik te schreeuwen dat Sinterklaas wel écht in m’n moeder’s huis langskwam. Daar bestond hij gewoon wel! Ik rende naar de telefoon en belde m’n moeder die alleen maar zei: “Lieverd, papa heeft het je verteld hè?”

Nou, Hugo, toen stortte de wereld helemaal in.

De volgende dag op school probeerde ik iedereen te ontwijken. “Waar is je vader nou?” vroeg een jongetje op het schoolplein. “Hij was ziek vanochtend,” antwoordde ik en rende een ander kant op. 

Prima hoor, ieder jaar weer diezelfde discussie over zwarte en gekleurde pieten en of het een racistisch feest is of niet. Maar kunnen we alsjeblieft ook even stilstaan bij alle volwassenen met een Sinterklaas-trauma? Is daar eigenlijk een steunpunt/hulpgroep voor?

Liefs, Iris