AD Columns » Hollandse toetjes

Lieve Hugo,

December is voor mij altijd de maand van de Hollandse toetjes: griesmeelpudding, havermoutpap, allerlei soorten boerenvla, Haagse bluf of een bitterkoekjesdessert. Je moet dit natuurlijk niet het hele jaar door eten, want dan kom je straks je eigen huis niet meer in. Nee, ik trakteer mezelf er alleen op in de maand waarin ik elke dag door weer en wind op een nat zadel moet zitten.

Laatst had ik een vriendin uit Odessa te eten. Ze woont al tweeëntwintig jaar in Nederland en is op zich fantastisch ingeburgerd, behalve als het om Hollandse toetjes gaat. Ik serveerde m’n absolute topfavoriet: griesmeelpap met rode bessen. Je had haar gezicht moeten zien, Hugo. Ze nam om de paar minuten een soort muizenhapje, waarschijnlijk uit beleefdheid. Om haar te verwennen had ik haar een reuze portie gegeven, een soepkom vol. “Geeft niet hoor,” stelde ik haar daarna gerust en at de bak zelf verder leeg. “Misschien moet je er nog aan wennen.”

Deze vriendin is trouwens de leukste immigrante die ik ken. Ze praat geweldig Nederlands en is een verrijking voor onze taal. In ieder gesprek is er wel weer een pareltje te vinden. Zo riep ze laatst: ,,Ik heb snertensoep gemaakt.” Of het hier nu ging over snert of erwtensoep weet ik niet. Toen ze op vakantie in Frankrijk was sms’te ze: ,,Er zitten hier veel vliermuizen.” Dat vond ik grappig, vooral omdat ik tot mijn tiende ook altijd dacht dat het vliermuis was in plaats van vleermuis.

Over een relatie zei ze een keer: ,,Er moet een harde grond onder komen in plaats van die snuivende aardkorsten.” Dat is toch lief? Eigenlijk zou je het niet moeten verbeteren.

Wat me wel eens opviel bij immigranten die Nederlands leerden was dat ze altijd ‘hij/zij/het’ moesten zeggen voor de derde persoon enkelvoud. In de praktijk zeggen Nederlanders vaak ‘ie’ of ‘die’. Bijv. ,,Wat doet die dan?” Mijn vriendin uit Odessa had dat meteen al door en gebruikt ‘hij/zij/het’ helemaal niet. Zij zegt gewoon voor alles ‘ie’ of ‘die’. ,,Die waait hard.”

Onze taal onder de knie krijgen is al knap. En hem dan ook nog eens verrijken met allerlei nieuwe woorden en uitdrukkingen is geweldig. Maar onze toetjes waarderen, dat is natuurlijk een stapje moeilijker.

Liefs, Iris