Iris Koppe

auteur/journalist/schrijfcoach

iris.koppe@gmail.com
twitter

AD Columns » Inval-Chinees

Lieve Hugo,

Jammer dat je verloren hebt met poker. Maar je hoeft mijn volgende acupunctuurafspraken niet te betalen, want ik ben er rigoureus mee gestopt. Ik doe niks meer in de magnetron en eet weer gewoon koude mandarijntjes.

Vorige week bleek in de praktijk een Inval-Chinees aanwezig, die nauwelijks Engels of Nederlands sprak. Ze had alle behandelingen overgenomen omdat de knappe Azerbeidzjaanse arts (ja, mijn arts dus) naar het buitenland was vertrokken. In goed vertrouwen ging ik weer braaf in het achterafkamertje op de plank met de witte handdoek liggen.

Nadat ze de deur had dichtgedaan dommelde ik langzaam weg met de spelden in m’n buik. Ik sliep heel diep en werd verward wakker. Vervolgens lag ik nog zeker twintig minuten naar het plafond te staren. Ik vroeg me af hoe lang het nog zou duren voor de Inval-Chinees me kwam bevrijden. Met m’n linkerhand graaide ik in m’n tas, die in de stoel naast me stond. Tien voor vijf, las ik op m’n telefoon. Jezus, ik lag hier al vijftig minuten. Zou ik kunnen opstaan met die naalden? Ik maakte een foto en appte die naar een vriendin. ‘Volgens mij zijn ze me vergeten. Kan ik die naalden er zelf uit halen of moet ik nu 112 bellen?’ vroeg ik. Ze antwoordde dat ik beter eerst naar de praktijk zelf kon bellen, misschien was er nog iemand aanwezig.

Naarstig googlede ik het telefoonnummer. In de verte hoorde ik een rolluik dichtgaan. Iemand met een rinkelende sleutelbos in een aangrenzend gangetje liep voorbij. ‘Help,’ riep ik met droge mond. ‘Help!’ Ik schraapte m’n keel en schreeuwde nu: ‘Excuse me!’

Ja hoor, ze was me inderdaad vergeten. Hoe kon dat nou? Er werden hier mensen met grote trauma’s geholpen. Had ik er nu net niet één opgelopen?

Eenmaal buiten zag ik op het raam in grote letters: ‘Stop hier uw depressie! Stoppen met roken! Krijg hier uw energie terug! Stop hier uw chronische vermoeidheid!’

Eigenlijk kon je aan de buitenkant al zien dat er iets niet klopte. Het lag aan de uitroeptekens. Ik had ook eens een hotel geboekt met de tekst: ‘Beste kamer! Beste prijs! Mooiste uitzicht!’ Dat bleek ook een gribushut. Bij die Inval-Chinees zou ik nooit meer binnenstappen. Wel jammer van de Azerbeidzjaanse arts.

Liefs, Iris