Iris Koppe

auteur/journalist/schrijfcoach

iris.koppe@gmail.com
twitter

AD Columns » Kerstavond

Lieve Hugo,

Door een rare samenloop van omstandigheden strandde ik kerstavond op het treinstation van Zürich. Ik had een paar dagen met vrienden gewandeld in Zwitserland, maar moest wegens familieverplichtingen op eerste kerstdag weer thuis zijn. Ik reisde met een nachttrein alleen terug. Normaalgesproken kan het me niet zoveel schelen welke dag het is, maar kerstavond op een tochtig, koud perron, met overal dronkelappen, was toch een beetje treurig. Daarbij bleef de half opgeblazen plastic Kerstman in de stationshal me maar aanstaren.

Ik telde m’n laatste Zwitserse franken en liep het station uit. Met een meisje-met-de-zwavelstokjes-gevoel liep ik langs peperdure restaurants, waarna ik tot de conclusie kwam dat de McDonald’s mijn enige mogelijkheid was.

Met een cheeseburgermenu ging ik voor het raam zitten. Naar de McDonald’s gaan op kerstavond was eigenlijk best wel een statement. Maar voor of tegen wat? Tegen het Amerikaans kerstimperialisme? Of tegen vlees eten met kerst? Hmm, daar moest ik in de slaaptrein nog maar eens over nadenken.

Mijn zes-persoonscoupé was aanvankelijk leeg. Maar net toen ik me erop had ingesteld dat ik de nacht heerlijk alleen zou doorbrengen terwijl het Duitse landschap aan me voorbijtrok, kwam er een Australische backpacker binnen.

Je raadt het niet, Hugo, maar het bleek een waanzinnige Bob Dylan-fan. Toen we hierachter kwamen klapte hij zijn laptop open en zette zijn favoriete playlist op.

De jongen bleek ook nog eens aardig. Dat is een zeldzaamheid, want Dylan-fans zijn over het algemeen niet zulke leuke mensen. De Dylan-fan is vaak arrogant en praat alleen over de band die híj met de zanger heeft. Hij denkt ook altijd dat hij de enige is die Dylan echt begrijpt en op waarde schat. Naar The Beatles kun je samen luisteren, maar Dylan beleef je in je eentje. Op zijn muziek valt ook niet samen te dansen. De Dylan-fan zwelgt graag in eenzaamheid.

Maar op deze kerstavond gebeurde er iets bijzonders. Terwijl ik daar zo lag te schommelen in het onderste bed van die zespersoons-coupé, met de onbekende Australiër boven me, leek het alsof de stem van Dylan boven zichzelf en de trein uitsteeg. En wij twee snapten allebei hoe prachtig deze muziek was. Het gevoel dat ik mijn liefde voor Dylan nu opeens met iemand anders deelde, manifesteerde zich steeds sterker: een onverwachts kerstgevoel.

Iris