Iris Koppe

auteur/journalist/schrijfcoach

iris.koppe@gmail.com
twitter

AD Columns » Mai Spijkers

Lieve Hugo,

Ik heb niet zoveel met ‘Vijftig tinten’. In één nacht las ik het boek uit, maar zonder veel beroering. Ik vond het wel leerzaam – het ging toch over allerhande zaken waar je in het dagelijks leven weinig mensen over hoort – maar verder was het vlak en voorspelbaar. Interessant is de werkwijze van E.L. James. Niet een kantoortje huren, je niet terug trekken op een kasteel in Zuid-Frankrijk, maar ’s ochtends in de metro naar je werk tikken op je Blackberry.

Waar ik trouwens wel ontzettend van kan genieten zijn lezeressen die enthousiast over de trilogie vertellen. Zoals die dames bij Pauw&Witteman afgelopen maandag, met vaginaballetjes en anaalplugs. Je hebt toch niet weg gezapt hè, Hugo?

Hilarisch was Mai Spijkers, de uitgever van de bestseller, die triomfantelijk aan tafel zat. Hij had zeven miljoen aan het boek verdiend. Even dacht ik dat hij werd nagedaan door iemand van Koefnoen. Vooral toen hij vertelde dat hij het boek zelf niet had gelezen.

Ik ben altijd zeer gesteld op Mai Spijkers, het is een karikaturale man. Acht jaar geleden werd ik uitgenodigd om ten burele van uitgeverij Prometheus te komen praten over een boek. Ik was negentien en had nog niets gepubliceerd. ’s Ochtends werd ik door één van zijn stagiaires gebeld. “De heer Spijkers wil weten of u ham of kaas op uw broodje wenst voor lunch.” Ik was onder de indruk van dit telefoontje, antwoordde dat ik graag ‘kaas’ wilde en ging me voor de zekerheid nog even omkleden. Zo’n spijkerbroek kon natuurlijk niet.

Bij aankomst op de uitgeverij werd ik door de stagiaire naar zijn kamer geleid. Ik ging tegenover Mai zitten en hij stelde me een vraag die ik niet verstond. Het gesprek verliep enigszins stroef, tot het moment dat de stagiaire opnieuw binnenkwam. In haar ene hand een broodje kaas, in de andere een broodje met vier haringen.

Kijk, dacht ik, dit is nou de echte wereld. Verschil moet er zijn. En opeens voelde ik ontzag voor deze man.

,,Is het boek goed geschreven?” vroeg Paul Witteman aan het eind van de uitzending. ,,Ja, daar kan ik dus niks over zeggen,” antwoordde Mai. Weer voelde ik ontzag. En moest ik denken aan dat broodje met vier haringen.

Liefs, Iris