Iris Koppe

auteur/journalist/schrijfcoach

iris.koppe@gmail.com
twitter

AD Columns » Nymphomaniac

Lieve Hugo,

Ja, ik heb de film Nymphomaniac (I) van Lars von Trier gezien. Een gemiste kans vond ik het. Ik ging er zonder verwachtingen heen en had geen interviews of recensies gelezen. Maar ergens hoopte ik dat het een film zou zijn over een seksverslaafde vrouw die níet als probleemgeval zou worden neergezet. Eentje die vol passie en vertrouwen de baan van mannenverslindster vervult.

Ik denk dat je voor sommige verslavingen kunt kiezen. Net zoals workaholics dat doen: ze weten dat hun sociale leven er onder lijdt, maar kiezen er bewust voor om altijd aan het werk te zijn. Of rokers, die ondanks alle waarschuwingen hun verslaving niet op willen geven.

En zo kun je ook voor een leven vol seks kiezen. Okee, je verspeelt misschien je kansen om een stabiel gezin te stichten en loopt ook op je werk tegen de nodige problemen aan, maar je hebt een leven vol erotisch avontuur. Je bent een zelfbewuste nymfomaan. Mag het alsjeblieft?

Al bij de eerste scènes zag ik dat deze film geen verheerlijking van de nymfomanerij zou worden. Hoofdpersoon Joe (Charlotte Gainsbourg) wordt gewond op straat gevonden en noemt zichzelf even later direct al ‘een heel slecht mens’.

Het is allemaal weer zo politiek correct. Als Lars von Trier een portret had gemaakt van een nymfomaan die zichzelf niet continu veroordeelde, dan was hij in ieder geval origineel uit de hoek gekomen. Of was het dan te saai geweest? Ik denk het niet.

Ook bij de films Shame (Steve McQueen, 2011) en Don Jon (Joseph Gordon Levitt, 2013), die allebei gaan over seksverslaafde mannen, hangt er een zweem van diepe eenzaamheid rondom de personages. Hoe cliché!

Het past allemaal in hetzelfde kader: mensen met een seksverslaving zijn getraumatiseerde gevallen waar de treurnis van afdruipt. Het wachten is nu op een dappere filmmaker die een seksverslaafde heroïsch gaat neerzetten. Een nymfomaan die vijf mannen op het toilet in een trein neukt en daar enorm van geniet! Wat een heerlijk avontuur! En dat allemaal zonder een greintje schuldgevoel. En na afloop van een triootje niet gaat roepen dat ze spijt heeft van haar verdorven gedrag, maar alvast nadenkt over haar volgende escapade.

Wat vond jij eigenlijk van de film? En ga je nog naar deel twee?

Lfs, Iris