Iris Koppe

auteur/journalist/schrijfcoach

iris.koppe@gmail.com
twitter

AD Columns » Schaatsen

Lieve Hugo,

Bij iedere medaille die we winnen moet ik een beetje huilen. Bij de eerste plak van Sven Kramer dacht ik nog dat ik vervroegd ongesteld moest worden en dat het aan hormonale schommelingen lag, maar dat blijkt niet het geval. Ook bij Sjinkie Knegt en Jorien ter Mors kreeg ik een brok in mijn keel.

Naast huilen juich ik natuurlijk ook. Dat heeft een andere reden, want stel dat het WK-voetbal straks enorm tegenvalt, dan ben ik gelukkig al genoeg uit mijn plaat gegaan.

Het enige minpunt is dat ik een beetje aan mijn Wennemars-tax zit. Erg sympathieke kerel, maar op een gegeven moment krijg je dat Mart Smeets-effect: hij is teveel in beeld en zegt te vaak hetzelfde. Daarbij is het nooit goed als je een presentator meer ziet dan je eigen partner.

Waar ik me ook aan erger zijn de vergelijkingen met het buitenland. Oké, onze schaatsprestaties zijn inderdaad ongekend goed, maar moet dat de hele tijd door het buitenland bevestigd worden? ‘Zijn het de schaatspakken? Of zijn we gewoon geweldig?’ Je kunt geen nieuwsprogramma kijken of je ziet een analyse van een buitenlandse coach die het Nederlandse succes probeert te verklaren.

Het komt natuurlijk allemaal door ons minderwaardigheidscomplex. We zijn zo’n klein land, dat we die bevestiging van het buitenland nodig hebben. Pas als ze daar onder de indruk zijn kunnen we trots zijn.

Enfin, in Amsterdam kun je momenteel schaatsen in het Olympische Stadion. Ik ging op de eerste storm-dag van het jaar, met rukwinden van weet ik hoeveel kilometer per uur. Natuurlijk moest ik fanatiek doen – Sotsji inspireert enorm – dus ging ik met blote voeten in m’n schaatsen. Na drie rondjes lag ik eraf. Want laten we eerlijk zijn, eigenlijk is schaatsen een vreselijke sport. Je terroriseert je eigen onderrug en je gaat nooit diep genoeg door je knieën. Vaak word ik voorbij gereden door moeders van boven de vijfenveertig, wat erg slecht is voor mijn zelfvertrouwen. Daarnaast is er altijd wel een betweterige man die vol goede bedoelingen zegt dat je ‘teveel naar binnen staat’. Kan je de ijzers eindelijk uittrekken, dan zit er altijd wel een blaar op je hiel waardoor je zeker twee weken geen leuke pumps aankunt.

Maar ja, het is folklore he? Die warme chocolademelk na afloop, daar doe je het voor.

Lfs, Iris