Iris Koppe

auteur/journalist/schrijfcoach

iris.koppe@gmail.com
twitter

AD Columns » Schrijvers

Lieve Hugo,

 Je wilt niet weten hoeveel reacties ik op de column van vorige week heb gekregen. Een voorbeeld: “Niet doen alsof je het moeilijk hebt hè? Mensen die niet schrijven moeten voor zeven uur al op om les te geven, zieken te verzorgen of fabrieken te laten draaien.”

Bij dit soort commentaar denk ik altijd: je hebt helemaal gelijk. Ik mag in m’n handen knijpen met dit beroep, maar dat betekent niet dat ik dan maar moet doen alsof het allemaal makkelijk is. Ik ben toch altijd op zoek naar de beste manier om dit ambacht te beoefenen.

Maar ik weet natuurlijk dat – terwijl de rest van Nederland voor zevenen opstaat en een lange dag vol arbeid tegemoet gaat – de meeste schrijvers suffig in hun stinkende nest liggen met een kater, een ontbijtje halen bij de duurste bakkerswinkel van de stad en de rest van de dag koffie drinken met andere types uit het culturele circuit. Ze zuchten een paar keer dat het zo moeilijk is om te leven zonder structuur en dat ze creativiteit niet kunnen ‘oproepen’. Dat moet namelijk vanzelf gaan stromen. En wanneer gebeurt dat? Precies, op het moment dat ze hun luie reet laten fêteren door één van die vriendelijke fondsen op een Indonesisch eiland, of gaan drinken in een oesterbar met mediageile vaaghoofden die niet in staat zijn om een vaste relatie te hebben of een keer voor elven naar bed kunnen gaan. In die omstandigheden is het mogelijk dat schrijvers een halve pagina per week produceren. Vaak belanden ze hierna direct op de bank met een burn-out, want in die halve pagina zit zoveel emotie – en kan gezien worden als metafoor voor de hele samenleving – dat ze twee weken rust moeten nemen. In die twee weken drinken ze natuurlijk zoveel dat ze het leven niet meer zien zitten en op kosten van de staat met allerlei dure psychologen en instanties willen praten. Hiervoor moeten ze een wekker zetten – de gesprekken beginnen ’s ochtends om elf uur – waardoor de schrijvers ’s middags terug in bed kruipen en ’s avonds tot diep in de nacht in de kroeg hangen omdat ze toch de slaap niet kunnen vatten.

Gelukkig herken ik mij hier totaal niet in.

 Liefs, Iris