AD Columns » Tropenkolder

Lieve Hugo,                                                                                                      

Ik denk dat ik last heb van tropenkolder. Al een week word ik geterroriseerd door nachtmerries en overdag heb ik last van hallucinaties. In elk stipje op de muur zie ik een levensgevaarlijke Dengue-mug en zeker acht keer per dag check ik of er geen hagedis in m’n handtas zit. Gister droomde ik dat een of andere papegaai een nestje in m’n decolleté had gebouwd. Toen ik wakker werd ging ik direct onder de douche staan, waste mijn ondergoed en zeepte m’n borsten in tot ze rood gingen gloeien. Hoewel er feitelijk niets te zien of te ruiken was, wist ik zeker dat er echt veren in m’n beha hadden gezeten.

,,Waarom loop je steeds met zo’n coltrui?” vroeg een Braziliaanse kennis vandaag. ,,Zo koud is het hier niet.” Ik kon m’n tranen nauwelijks bedwingen en mompelde: ,,Omdat ik zo bang ben dat er weer een vogel tussen m’n borsten vliegt.” Echt serieus word ik in Brazilië niet meer genomen.

Je merkt het al, Hugo. Het gaat hier niet echt goed. In de tropen slaat mijn fantasie op hol. En ja, ik heb dus heimwee. Sterker, ik heb nog nooit zo hevig verlangd naar sneeuw.

Toch jammer dat het WK hier volgend jaar wordt gehouden. Ik zal de wedstrijden thuis op de bank in Amsterdam moeten kijken. Of zouden ze dat WK nog kunnen verplaatsen? Ik zal het eens peilen bij Ronaldo, die ken ik nu toch goed. Uit de tijd dat we nog samen hard liepen over de boulevard in Rio. Ik denk dat hij het ook een beetje teveel van het goede vindt: eerst het WK en dan ook nog de Olympische Spelen. Dat is natuurlijk een enorme belasting voor de gewone Braziliaanse man. Ik ga eens uitzoeken of het toernooi naar een land ver boven de evenaar kan worden verplaatst. Je hoort nog van me.

Tropenkolder is trouwens een niet te onderschatte ziekte. Maar los daarvan is Sao Paulo ook een verwarrende stad. Zo zit hier ‘s werelds grootste Japanse gemeenschap buiten Japan. En vind je hier meer Libanezen dan in Libanon zelf. Ondertussen groeit de jungle gewoon tussen de wolkenkrabbers door. Kortom, de perfect formule om knettergek te worden. Mij zul je thuis niet meer horen klagen over een bevroren zadel.

Lfs, Iris