AD Columns » Verjaardag

Lieve Hugo,

Tijdens onze winterstop heb ik voor mezelf ook een Denemarken-stop ingelast. Al die series werden me teveel. Ik volgde op een gegeven moment Those who kill, The Bridge, The Killing en Borgen. Aangezien ze in Denemarken maar tien acteurs hebben, zag ik steeds dezelfde koppen voorbij komen. Dan weer in de rol van een  terrorist, dan weer in de rol van een onder de plak zittende huisvader. Toen ik zelfs in het Deens ging dromen en schelden – fovenne (verdomme!) – leek het me verstandig even een pas op de plaats te maken.

Een paar weken geleden hoorde ik Gerdi Verbeet bij DWDD vertellen hoe verslaafd ze was aan Borgen. En hoe ze steeds aan het eind van elke aflevering smekend aan haar man vroeg: ,,Nog eentje dan?” Sindsdien hoorde ik ook steeds die stem van Verbeet als de aftiteling begon. ,,Nog eentje dan?” Dat maakt het minder leuk. Ik bedoel, het waren toch altijd míjn Denen met wie ik op bed met mijn laptopje in slaap viel.

Hopelijk kan Borgen ons land wel vast klaarstomen voor een vrouwelijke minister-president. Net zoals bij de Amerikaanse serie Westwing gebeurde toen het nog volstrekt ondenkbaar was dat er een donkere presidentskandidaat zou opklimmen in het Witte Huis. Het is de taak van series en van fictie in het algemeen: de realiteit alvast voorbereiden op verandering.

Ik vond het trouwens ontzettend gezellig dat je tijdens onze winterstop, onuitgenodigd, op mijn verjaardag kwam. Je zag er goed uit, je had een leuk cadeau bij je, je trok de gemiddelde leeftijd flink omhoog, je flirtte wat met mijn vriendinnen en je reed weer terug naar Rotterdam. Dapper van je om taart te komen eten in een Ajax-bolwerk. Was je trouwens beledigd toen ik je aan mijn vrienden voorstelde met: ,,Dit is Hugo, mijn werkgever?”

Ik probeer normaal gesproken werk en privé altijd een beetje gescheiden te houden, daarom had ik je ook niet uitgenodigd. Maar eigenlijk is dit een onzinnige regel, want vaak zijn de mensen waar je mee werkt leuker dan sommige vrienden. Misschien moet ik werk en privé juist geforceerd gaan mixen. Fovenne Hugo, ik heb je niet willen beledigen. Volgende keer zal ik je uit mezelf uitnodigen. Undskyld. Sorry.

Iris