Iris Koppe

auteur/journalist/schrijfcoach

iris.koppe@gmail.com
twitter

AD Columns » Verkiezingen

Lieve Hugo,

Ik heb Diederik Samsom gestemd. Eigenlijk baseer ik mijn keuze nooit op een verkiezingsprogramma. Het heeft geen enkele zin vanwege allerlei compromissen die hoe dan ook gesloten zullen moeten worden.

Ik vraag mezelf af: van wie krijg ik het meeste energie? Voor wie zou ik de wekker een uur eerder zetten? Als ik Samsom zie krijg ik bijvoorbeeld enorme zin om te gaan hardlopen. Of om m’n huis eens flink op te ruimen. Weg met die dozen onder het bed! Van Wilders krijg ik behoefte om zo lang mogelijk in pyjama te gaan zitten mokken aan de keukentafel. Het ene na het andere slappe kopje koffie te drinken en vervolgens in zelfhaat te vervallen omdat ik nu echt een keer naar buiten moet. En die oude kranten moeten óók nog weggebracht.

Verkiezingen volg ik altijd met oud studiegenoten van politicologie. Daar zitten echte junks tussen. Zo was er een jongen die tijdens het eerste college naar het bord liep en alle kabinetsformaties vanaf 1900 uit z’n hoofd opschreef, plus zetelaantallen. Bijvoorbeeld: Kabinet – De Quay (1959-1963): coalitie KVP (49), VVD (19), ARP (14), CHU (12). Hij kalkte het bord helemaal vol. Vervolgens kon hij de lijst met z’n ogen dicht hardop herhalen.

Ook vorige week keek ik de uitslagen weer met studievrienden. We zaten de hele avond met een biertje voor de tv. Af en toe hoorde je iemand iets zeggen als: “Gozer, Midden-Delfland is binnen. Even stil nu.”

Aan het eind van de avond kreeg ik onverwachts een bosje bloemen van een vriendin. Op 12 september 2004 had ik haar aan haar huidige vriend voorgesteld en ze wilde me bedanken voor deze koppelactie. Sympathiek.

Door de regen fietste ik terug naar huis. Voor een rood stoplicht bij een kruising bleef ik staan. Er staken drie mannen over. “Mooi bossie, dame,” zei er eentje.

“Ja, ik ben net gekozen, kan het niet geloven,” snikte ik opeens uit het niets. “Nummer 37 op de lijst.” Ik zwaaide met het boeket.

Vol ongeloof staarden ze me aan. “Sorry hoor,” mompelde ik. “Het was zo’n emotionele avond. Ik had er gewoon echt niet meer op gerekend.”

Jammer dat de cafés al dicht waren. Anders had ik daar ook nog even een ererondje met het boeket gemaakt.

Liefs, Iris