Iris Koppe

auteur/journalist/schrijfcoach

iris.koppe@gmail.com
twitter

AD Columns » Verzorgpony

Lieve Hugo,

Nee, ik maak me geen zorgen dat ik zonder man oud word. Als dat gebeurt dan moest dat zo zijn. Daar ben ik heel zen en yin yang over. De meeste van mijn vrijgezelle vriendinnen maken zich niet zo druk. Het zou leuk zijn, een gezin met kinderen, maar het hoeft nou ook weer niet per se.

Een van mijn vriendinnen heeft trouwens haar handen vol aan een verzorgpony op haar smartphone. Een app die je moet voederen en trainen. Een soort tamagotchi eigenlijk. Het beest heeft een paar keer per dag vers drinkwater nodig. Je kunt hem leren springen en laten dressuur rijden. We zaten een keer te lunchen en toen zei ze: ,,Oh wacht, eerst de stal van m’n pony verschonen!” Ze pakte haar telefoon en verwijderde de uitwerpselen. Laatst was het dier jarig. Dan moet je hem niet vergeten taart te geven, anders is-ie beledigd. En wie wil er nou een boze verzorgpony!

Persoonlijk vind ik zo’n app een stuk prettiger dan mensen met echte kinderen. Ik erger me altijd een beetje aan de privileges die daarbij horen. ,,Aan de kant, er moet een kinderwagen door!” En van het ene op het andere moment nemen mensen die kinderen krijgen hun telefoon niet meer op. Waarom? Tijdens de borstvoeding heb je toch nog wel een hand vrij?

Laatst stond ik bij een kassa achter een moeder met een dwingelanderig kind. ,,Heeft u misschien een pleister?” vroeg de moeder aan de caissière. Het kind begon te janken. ,,Ja, een pleieieie-ster!” schreeuwde de moeder. ,,Ik ga even achter kijken,” zei de caissière geschrokken.

Jezus hé, dacht ik, er ligt hier toch niemand dood te bloeden? Het gaat om een schrammetje op een vinger. Of laatst in de Coffee Company. Zit er een vader met een peuter op schoot een boekje voor te lezen. Op zich een aardig en gemoedelijk tafereel. Ware het niet dat die man zo vreselijk hard praatte, dat het echt verstoring van de openbare orde was. ,,Meneer Ooievaar zegt tegen zijn kleintjes: VLIEG MAAR UIT!” Vast zo’n vader die zijn kind nooit ziet, maar als hij het dan ziet, dán moet er ook hartstochtelijk worden voorgelezen. Of hij probeerde indruk te maken op mij, zat ik later nog te denken.

Liefs, Iris