Iris Koppe

auteur/journalist/schrijfcoach

iris.koppe@gmail.com
twitter

AD Columns » Vogelteldag

Lieve Hugo,

Afgelopen weekend was het vogelteldag. Omdat ik in mijn eigen tuin vooral veel mollen tel, besloot ik zondag in de tuin van m’n vader de vogels te gaan turven. Van het idee alleen al werd ik een beetje nostalgisch, want hoe gezellig is het om met je vader samen in stilte vogeltjes te gaan zitten tellen.

We zaten nog maar net op de plastic stoelen van het terras, toen mijn vader zijn iPhone uit zijn zak haalde. Hij opende de zogenaamde ‘tjilp-app’. Ik – behorende tot de generatie van wie het leven zich vooral online afspeelt – had nog nooit van deze app gehoord.

De ‘tjilp-app’ bleek geluiden van echte vogels na te kunnen bootsen. Bijvoorbeeld van een koolmees, pimpelmees, huiszwaluw, graspieper, ekster, roodborst of een spreeuw. Je kunt dan ook nog kiezen op wat voor moment je het getsjilp van de betreffende vogel wilt horen. Tijdens de baltsvlucht? Een lokroep? Of wil je liever een vogel die andere vogels waarschuwt voor gevaar?

Het geluid was helder en leek net echt. En ik was niet de enige die dat vond. Want op het moment dat mijn vader de lokroep van een merel opzette, verscheen er, ja je gelooft het niet, een merel onder de heg.

De eerste vogel was geteld! Maar ja, eerlijk gezegd vond ik dit vals spelen. Wat zei de organisatie hierover? Ik wist dat ze in de statistieken rekening hielden met mensen die drie keer dezelfde vogel telden, maar wat deden ze met vogels die gelokt waren met een iPhone?

Ik vond sowieso al dat mijn vader vals speelde, want hij had in de hele tuin extra voeding opgehangen, waaronder mezenbollen en vogelpindakaas. Ja, lekker makkelijk!

We lieten de app nog een tijdje draaien. Voor de grap gooide ik er een sneeuwuil doorheen, maar daar werd maar matig op gereageerd. We telden vooral vinken, een merel en een roodborstje.

Plotseling was het afgelopen met de pret en kwam er geen enkele vogel meer buurten.

En toen opeens zag ik hem zitten: de kat van een paar huizen verder. Hij lag op zijn buik, onder de heg, met gespitste oren. De verwarring was in zijn ogen te lezen, hij hoorde zoveel vogels maar hij zag ze niet. Arm beest.

Liefs, Iris