AD Columns » Wetenschappers

Lieve Hugo,

Ik vond je keihard in je laatste column. Je maakte van mij een naast-haar schoenen-lopende-zweefteef en dat is geheel onterecht. Het herinnerde me sterk aan mijn jaren op de universiteit, waar ik vaak moeite had met de zelfverzekerde houding van bepaalde hoogleraren. Er was weinig ruimte voor nieuwe inzichten en de manier van denken lag al min of meer vast. Ik was hier altijd een beetje verbaasd over want wetenschappers zouden toch in essentie in-twijfel-trekkers moeten zijn. Zoals Robbert Dijkgraaf het een keer formuleerde: ,,Het belangrijkste product van de wetenschap is onwetendheid, scepsis is de natuurlijke grondhouding.”

Hij gaf ook een voorbeeld uit de kosmologie: ,,Met de kennis van nu kunnen we stellen dat we van slechts vier procent van het heelal weten uit welke materie en energie het bestaat.”

Vind je het goed dat ik dan af en toe eens fantaseer over dat percentage dat wij niet kennen? Of moet ik maar meteen stoppen met denken?

Je noemde mij arrogant omdat ik in tekenen van het universum geloof. Ik denk alleen dat het precies andersom is. Wetenschappers die dóen alsof ze alles weten zijn arrogant en voelen zich verheven boven het plebs. Zij maken zichzelf uitverkoren omdat ze zogenaamd de waarheid in pacht hebben. Voor mensen zoals ik die wat langer willen stilstaan bij geluk, toeval of onverklaarbare gebeurtenissen is geen ruimte. Het zou mooi zijn als wetenschappers weer wat meer openlijk gaan twijfelen. Al weet ik natuurlijk niet hoe de universitaire docenten er tegenwoordig bij lopen, misschien zijn er wel dingen veranderd. Ik ben van vóór het Stapel-tijdperk.

Je verwijt dat ik geen compassie heb met mensen die minder fortuinlijk zijn – zoals de Afrikaanse zuigeling die haar eerste verjaardag niet haalt – klopte niet. Ik vind ook eigenlijk dat je daar weinig over kunt zeggen, als je zelf nauwelijks Rotterdam uitkomt. Wie zit hier nou in een sloppenwijk van Sao Paulo?

Je schreef, geloven dat deden ze in de Middeleeuwen. “Wakker worden, meissie.” Maar Hugo, vergeet niet dat alle grote wetenschappers uit het verleden, van Newton tot en met Einstein, gelovig waren. Ook Dijkgraaf vraagt zich af of ze tot diepere inzichten waren gekomen als ze die religieuze gevoelens niet hadden gekoesterd.

Maar goed, dommel lekker verder bij het idee dat de wetenschap zaligmakend is.

Even goede vrienden.

Lfs, Iris